ایران... روانپزشکان نسبت به «مهاجرت روانی» میلیونها ایرانی هشدار میدهند
ایران... روانپزشکان نسبت به «مهاجرت روانی» میلیونها ایرانی هشدار میدهند
سخنگوی انجمن روانپزشکان ایران هشدار داد که بسیاری از کسانی که مهاجرت را در نظر میگیرند، ابزار عملی برای انجام این کار را ندارند. در نتیجه، در کنار مهاجرت واقعی به خارج از کشور، نوع دیگری از مهاجرت در داخل ایران پدیدار شده است. او اظهار داشت که میلیونها نفر، در حالی که هنوز در ایران زندگی میکنند، تعامل خود را با جامعه کاهش دادهاند، سرمایه و انرژی خود را از فعالیتهای عمومی خارج کردهاند و اکنون زندگی خود را بر اساس انتظار برای فرصتی برای ترک کشور سازماندهی میکنند.
سخنگوی انجمن روانپزشکان ایران در مصاحبهای با خبرگزاری ایلنا در روز چهارشنبه، ۱۹ آگوست، این وضعیت را «مهاجرت روانی و اجتماعی» توصیف کرد و تأکید کرد که آسیب آن برای جامعه کمتر از خروج واقعی متخصصان ماهر نیست. او توضیح داد که بحرانهای پی در پی، به طور فزایندهای بازه زمانی برنامهریزی زندگی افراد را کوتاه کرده و زندگی را از مسیر «ساختن آینده» به مسیر «گذران زندگی» تغییر داده است. در چنین شرایطی، تصمیماتی مانند خرید خانه، ازدواج، فرزندآوری، ادامه تحصیل، سرمایهگذاری و حتی انتخاب شغل دشوار و گاهی غیرممکن میشود.
«مهاجرت ذهنی»: وقتی ایمان به آینده رنگ میبازد
این بحث در زمانی مطرح میشود که جامعه ایران تنها در یک سال گذشته شاهد مجموعهای بیسابقه از بحرانهای سیاسی، اقتصادی و نظامی بوده است. این بحرانها از کاهش مداوم ارزش ریال و افزایش شدید قیمت مواد غذایی و مسکن گرفته تا اعتراضات سراسری دی ماه، موج دستگیریها، جنگ و حملات نظامی و سپس آتشبس و مذاکراتی که سرنوشت آن برای شهروندان همچنان نامشخص است، متغیر است.
آمارهای پیش از اعتراضات دی ماه نیز نشان از شتاب گرفتن این روند داشت. بهرام صلواتی، مدیر سابق رصدخانه مهاجرت ایران، سال گذشته اعلام کرد که تعداد دانشجویان ایرانی خارج از کشور برای اولین بار از ۱۰۰۰۰۰ نفر فراتر رفته است و تنها حدود ۱٪ از آنها به ایران باز میگردند. او اظهار داشت که تعداد دانشجویان ایرانی که از سال ۲۰۰۶ تقریباً هر ده سال دو برابر میشد، از سال ۲۰۲۱ تنها در چهار سال دو برابر شده است.
سخنگوی انجمن روانپزشکی همچنین هشدار داد که آنچه به نظر میرسد «تابآوری» اجتماعی است، لزوماً نشاندهنده توانایی شهروندان برای سازگاری نیست. بلکه این وضعیت گاهی اوقات ممکن است نتیجه «کاهش انتظارات، بیحسی عاطفی، کنارهگیری یا تقلیل زندگی به برآوردن نیازهای فوری» باشد.
این موضوع به ویژه در جامعهای که در کنار مهاجرت گسترده کارگران ماهر، با کاهش سرمایه اجتماعی و اعتماد عمومی روبرو است، اهمیت دارد. خروج پزشکان، پرستاران، مهندسان، اساتید دانشگاه، کارآفرینان و دانشجویان تنها یکی از جنبههای بحران است. جنبه دیگر توسط میلیونها نفری که در کشور باقی میمانند اما دیگر به دنبال آینده حرفهای، اقتصادی یا خانوادگی خود در ساختار موجود نیستند، نشان داده میشود.

هیچ نظری موجود نیست