تورم در ۹ استان ایران از ۱۰۰ درصد فراتر رفت
تورم در ۹ استان ایران از ۱۰۰ درصد فراتر رفت
آخرین دادههای مرکز آمار ایران، افزایش بیسابقه تورم در استانهای مختلف را نشان میدهد. طبق آمار رسمی، نرخ تورم سالانه در نه استان ایران در سپتامبر 2026 از 100 درصد فراتر رفت و در ایلام به 114.3 درصد رسید. حتی استان تهران که کمترین نرخ تورم را در بین استانهای کشور داشت، شاهد افزایش 74.6 درصدی قیمت کالاها و خدمات مصرفی بود.
این آمار نشان میدهد که بحران تورم دیگر محدود به چند شهر بزرگ یا دسته خاصی از کالاها نیست. خانوادهها در استانهای مختلف اکنون با افزایش شدید هزینههای زندگی مواجه هستند، اگرچه سرعت این افزایش از منطقهای به منطقه دیگر متفاوت است. در بسیاری از استانها، قیمت مواد غذایی از نرخ تورم کلی پیشی گرفته و خانوادههای طبقه کارگر، بازنشستگان و افراد دارای درآمد ثابت را بیشتر تحت فشار قرار داده است.
طبق جدول مفصلی که توسط مرکز آمار ایران منتشر شده است، ایلام بالاترین نرخ تورم سالانه را در سپتامبر با 114.3 درصد ثبت کرده است. به عبارت ساده، یک سبد خاص از کالاها و خدمات مصرفی که در سپتامبر ۲۰۲۵، ۱۰ میلیون تومان قیمت داشت، با فرض ثابت ماندن اجزای سبد، در سپتامبر ۲۰۲۶ به حدود ۲۱,۴۳۰,۰۰۰ تومان افزایش یافت.
استان هرمزگان با نرخ تورم ۱۱۳.۸ درصد در رتبه دوم قرار گرفت و پس از آن کردستان با ۱۰۸.۳ درصد، گلستان با ۱۰۷.۸ درصد و آذربایجان غربی با ۱۰۷.۷ درصد قرار گرفتند.دادههای مرکز آمار نشان میدهد که استانهای چهارمحال و بختیاری، کرمان، کهگیلویه و بویراحمد و لرستان نیز به فهرست استانهایی پیوستهاند که تورم سالانه در آنها از ۱۰۰ درصد فراتر رفته است.
این واقعیت که استانهایی با ساختارهای اقتصادی و جغرافیایی متنوع در صدر فهرست تورم قرار دارند، نشان دهنده این واقعیت است که موج افزایش قیمتها به هیچ منطقه خاصی محدود نمیشود. از استانهای غربی و مرزی گرفته تا مناطق جنوبی و شمالی، خانوارها با افزایش شدید هزینه کالاها و خدمات مصرفی مواجه هستند.
تهران نیز همچنان شاهد افزایش قیمتها است.
در مقابل، تهران نرخ تورم سالانه ۷۴.۶ درصد را ثبت کرد که پایینترین نرخ تورم در بین استانهای کشور است. پس از آن، البرز با ۸۲.۹ درصد، سیستان و بلوچستان با ۸۳.۸ درصد، اصفهان با ۸۳.۹ درصد و سمنان با ۸۵ درصد قرار گرفتند.
با این حال، نرخ تورم پایینتر تهران به این معنی نیست که هزینه زندگی در آنجا کمتر از سایر استانها است. شاخص قیمت مصرفکننده (CPI) تغییرات قیمت را در مقایسه با مدت مشابه سال قبل اندازهگیری میکند و به تنهایی برای مقایسه هزینه مطلق زندگی بین مناطق کافی نیست. بنابراین، یک خانواده در تهران، با وجود نرخ تورم پایینتر، ممکن است مجبور باشد هزینه بیشتری برای اجاره، غذا، حمل و نقل و مراقبتهای بهداشتی نسبت به یک خانواده در استان دیگر بپردازد.
اختلاف تقریباً ۴۰ درصدی بین نرخ تورم در ایلام و تهران نشان میدهد که سرعت افزایش قیمتها در سراسر ایران یکنواخت نیست و سیاستهای اقتصادی دولت نتوانسته است از افزایش این شکاف جلوگیری کند.
قیمت مواد غذایی سریعتر از سایر کالاها در حال افزایش است.
یکی از نگرانکنندهترین جنبههای گزارش مرکز آمار، افزایش شدید قیمت مواد غذایی، آشامیدنیها و دخانیات است. تحلیل جدول نشان میدهد که تورم سالانه در این گروهها در برخی مناطق از ۱۴۰ درصد فراتر رفته است.به عنوان مثال، استان هرمزگان نرخ تورم ۱۴۹.۸ درصد را در گروه مواد غذایی و آشامیدنی ثبت کرد. این نرخ در کرمان به ۱۳۴.۵ درصد، در ایلام به ۱۴۰.۴ درصد و در کردستان به ۱۳۳ درصد رسید.
این افزایشها به این معنی است که خانوادهها اکنون مجبورند بیش از دو برابر آنچه سال گذشته برای خرید همان مقدار مواد غذایی و کالاهای مصرفی هزینه میکردند، هزینه کنند.این تحولات به ویژه برای خانوادههای کمدرآمد قابل توجه است، زیرا بخش بزرگی از درآمد آنها صرف خرید مواد غذایی میشود. در نتیجه، افزایش قیمتها ممکن است منجر به کاهش مصرف گوشت، لبنیات، میوه و سایر کالاهای ضروری شود.
به طور مشابه، دادههای ملی برای سپتامبر ۲۰۲۶ نشان میدهد که تورم سالانه در قیمت مواد غذایی به ۱۲۱.۷ درصد رسیده است. این نشان میدهد که فشارهای ناشی از قیمت بالای مواد غذایی محدود به چند استان نیست، بلکه نشاندهنده یک بحران گسترده در اقتصاد ایران است.
دستمزد از تورم عقب مانده است
موج افزایش قیمتها ادامه دارد و حداقل دستمزد پایه ماهانه برای کارگران در ایران برای سال ۲۰۲۶، ۱۶،۶۲۵،۰۰۰ تومان تخمین زده میشود. با رسیدن دلار به حدود ۲۷۰،۰۰۰ تومان در بازار آزاد، ارزش دلاری این دستمزد به کمتر از ۶۲ دلار کاهش یافته است.
در همین حال، فعالان کارگری هزینه ماهانه مایحتاج اولیه یک خانواده در شهرهای بزرگ را بیش از ۱۰۰ میلیون تومان تخمین میزنند. این شکاف نشان دهنده این واقعیت است که اشتغال تمام وقت دیگر تضمین کننده توانایی بسیاری از کارگران برای تأمین نیازهای اولیه خانوادههایشان نیست.
در استانهایی که تورم از ۱۰۰٪ فراتر رفته است، فشار بر خانوادههای دارای درآمد ثابت تشدید میشود. قدرت خرید کارمندان، بازنشستگان و کارگران نیز در حال کاهش است، زیرا آنها قادر به افزایش درآمد خود برای همگام شدن با افزایش شدید قیمت کالاها نیستند.
بواسطة Safia
on
مهر ۲۰, ۱۴۰۵
Rating:


هیچ نظری موجود نیست