میدان نفتی سهراب: خنجری جدید بر پیکر باتلاقهای عظیمِ فرسوده
میدان نفتی سهراب؛ خنجری تازه بر پیکر فرسوده تالاب هورالعظیم
برای درک اینکه نفت چه بلایی میتواند سر هورالعظیم بیاورد، لازم نیست راه دوری برویم. کافی است جاده آزادگان را به سمت حوضههای جنوبی هورالعظیم برویم، جایی که زمانی آب، نیزار و زندگی جریان داشت، اما امروز فقط زمینهای خشک و شور باقی مانده است.
یک فعال محیط زیست در خوزستان به روزنامه توسعه گفت: «به جای ورود از حوضه ۱، بیایید از حوضههای ۴ و ۵ عبور کنیم و درد، مصیبت و فاجعهای را که بر ما نازل شده است، ببینیم. تقریباً چیزی نخواهید دید. من ندیدم و شک دارم کسی که به اینجا بیاید متوجه شود که این مکان زمانی دارای اکوسیستم، آب روان، بیشههای نیزار، پوشش گیاهی و زندگی بوده است.»
این فعال در مورد نفت موجود در هورالعظیم غرب ایران و بحران قریبالوقوع صحبت میکند. امروز، همین سرنوشت ممکن است در انتظار حوضه ۱، مهمترین و حیاتیترین بخش باقیمانده هورالعظیم باشد.در آغاز ماه اوت، رئیس سازمان حفاظت محیط زیست در جریان سفری به اهواز اعلام کرد که مجوز میدان نفتی سهراب در اواخر ژوئن صادر شده است. این مجوز سالها با مخالفت کارشناسان، فعالان و روزنامهنگاران محیط زیست روبرو بوده است.
طهماسبی میگوید درخواست وزارت نفت برای این مجوز پیش از این پس از مداخله فعالان محیط زیست و هشدار نسبت به پیامدهای آن متوقف شده بود.
میدان نفتی سهراب در امتداد مرز ایران و عراق، در محدوده هورهای هویزه واقع شده است. سکوها و چاههای نفتی جدیدی برای حوضه ۱ برنامهریزی شده است. طهماسبی در مورد این پروژه توضیح میدهد: «پروژه سهراب قصد دارد شش سکو یا منطقه در حوضه ۱، هر کدام تقریباً سه تا چهار هکتار، بسازد که دکلهای حفاری در آن مستقر خواهند شد.»
او اضافه میکند که در دهه ۱۹۸۰ دو چاه در این منطقه بدون مجوز حفر شد، در حالی که طرح فعلی شامل حفر ۲۰ چاه اضافی است. مشکل فقط به خود چاهها محدود نمیشود؛ این پروژه همچنین شامل ساخت سکوها، پر کردن مجدد، ساخت جادهها و ایجاد مسیرهای خط لوله است.به گفته طهماسبی، تقریباً ۱۸ هکتار مستقیماً تحت تأثیر دفن زباله قرار خواهد گرفت، در حالی که با در نظر گرفتن مسیرها و خطوط لوله، این رقم میتواند به حدود ۴۰ هکتار برسد.
با این حال، اهمیت حوضه یک بسیار فراتر از این ارقام است. این حوضه که در شمال هورالعظیم، در مناطق هورالعظیم و دشت آزادگان واقع شده است، نقطه ورود حجم اصلی آب رودخانه کرخه به هورالعظیم است.حوضه یک هنوز آب، نیزارها، پوشش گیاهی و حیات وحش را در خود جای داده است و یکی از آخرین بخشهای باقی مانده از هورالعظیم است که هنوز عملکرد اکولوژیکی معقولی را حفظ کرده است.
در مقابل، تأثیر صنعت نفت بر هورالعظیم در حوضههای سه، چهار و پنج به وضوح قابل مشاهده است: سکوهای نفتی، خطوط لولهای که از قلب هورالعظیم عبور میکنند و زمینهای خشک و شوره زارهایی که جایگزین آب و نیزارها شدهاند. این صرفاً یک مشکل محلی نیست.
طهماسبی میگوید: «تخریب در حوضههای چهار و پنج، یک کانون تولید گرد و غبار ایجاد کرده است و این کانون، جمعیت محلی و به طور گستردهتر، جمعیت خوزستان و حتی بخشهایی از فلات مرکزی ایران را خفه میکند.»
خطر دیگر، آب نمک و آلایندههایی است که ممکن است از چاههای نفت نشت کنند.
طبق اطلاعات ارائه شده توسط طهماسبی، روزانه تقریباً 10590 متر مکعب آب نمک مرتبط با مایعات و مشتقات نفتی تولید خواهد شد که غلظت آن حدود 288000 قسمت در میلیون است که حدود هشت برابر شورتر از آب دریا است.
قرار است این آب به یک مرکز نمکزدایی منتقل شود، اما نگرانی اصلی احتمال نشت آن و رسیدن مشتقات نفتی به باتلاقها است. این امر میتواند پیامدهای گستردهای در حوضه شماره یک داشته باشد، زیرا جریان آب از این حوضه به سایر بخشهای باتلاقهای هویزه گسترش مییابد.
علاوه بر این، این پروژه را نمیتوان جدا از گسترش گسترده صنعت نفت در باتلاقهای هویزه بررسی کرد. به گفته طهماسبی، تاکنون بیش از ۳۰۰ حلقه چاه در میدانهای نفتی آزادگان و یاران حفر شده است، در حالی که برنامههایی برای توسعه بیش از ۵۰۰ حلقه چاه در هورالعظیم در حال انجام است.
اکنون، پروژه سهراب قرار است در حساسترین بخش هورالعظیم - جایی که هنوز آب و حیات وجود دارد - آغاز شود.شاید تصاویر حوضههای جنوبی هورالعظیم به بهترین شکل به این سوال پاسخ دهند: اگر نفت وارد حوضه اول شود، چه چیزی باقی خواهد ماند؟
از یک طرف، هورالعظیمهای پر جنب و جوش با آب و بیشههای نیزار؛ از طرف دیگر، زمینهای خشک و شور که زمانی بخشی از هورالعظیم بودند.سهراب میتواند آخرین ضربه به هورالعظیم باشد، اکوسیستمی که بخش قابل توجهی از مساحت خود را از دست داده است.
بواسطة Safia
on
شهریور ۲۳, ۱۴۰۵
Rating:


هیچ نظری موجود نیست