مطبوعات ایران: بحران هرمز و ضربالاجل ۶۰ روزه
مطبوعات ایران: بحران هرمز و ضربالاجل ۶۰ روزه
به نظر میرسد ایالات متحده پس از پایان دوره ۶۰ روزه مندرج در یادداشت تفاهم، گزینههای محدودی برای پایان دادن به جنگ فعلی با ایران دارد. این یادداشت تفاهم قرار بود راه را برای مذاکرات گستردهتر به سوی یک توافق جامع برای پایان دادن به درگیری بین دو کشور هموار کند. به گفته کارشناسان نظامی و اظهارات دولت دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده، در ماهها و هفتههای گذشته، این گزینهها را میتوان به شرح زیر خلاصه کرد:
انجام حملات جدید به عنوان بخشی از تلاشها برای بازگشایی تنگه هرمز.
به دست گرفتن کنترل جزایر و خطوط ساحلی مشرف به تنگه از طریق خشکی.
حفظ وضعیت فعلی با اعمال محاصره دریایی.
امضای توافقی که در آن واشنگتن کنترل ایران بر تنگه را تحت شرایطی میپذیرد که ممکن است بدتر از توافق باراک اوباما، رئیس جمهور سابق باشد.
اعلام پایان جنگ توسط واشنگتن بدون دستیابی به توافق. با توجه به اینکه بیش از پنج ماه از حملات گذشته است و دورههای متناوب مذاکره وجود دارد، همه این گزینهها برای واشنگتن دشوار است. یک راه حل نظامی نتوانسته ایران را مجبور به رعایت خواستههای آمریکا کند، در حالی که حمله زمینی همچنان در واشنگتن نامحبوب است، به ویژه با توجه به اذعان ترامپ به عدم محبوبیت جنگ در داخل کشور. دو گزینه آخر به ویژه برای واشنگتن که بر اساس یک طرح اسرائیلی وارد این جنگ شده و میتواند با خساراتی که جایگاه جهانی ایالات متحده را تضعیف میکند، همراه باشد، نامطلوب به نظر میرسد.
جیسون کمپبل، مقام سابق پنتاگون، تخمین زد که "گزینههای نظامی ایالات متحده در ماههای اخیر حتی بیشتر کاهش یافته است." او به عوامل متعددی اشاره کرد، به ویژه وخامت وضعیت ناوهای هواپیمابر آمریکایی، از جرالد آر. فورد گرفته تا آبراهام لینکلن، که در حال حاضر با مشکلاتی روبرو هستند، علاوه بر میزان خساراتی که ایران در حملات خود به تأسیسات نظامی کلیدی آمریکا در منطقه، به ویژه در بحرین و اردن، وارد کرده است. کمپبل افزود: "با این وجود، من سعی نخواهم کرد پیشبینی کنم که ایالات متحده در کوتاه مدت در مورد تلاش برای وادار کردن ایران به نوعی مذاکره رسمی چه کاری ممکن است انجام دهد یا ندهد."
او توضیح داد که حملاتی که با چنین دقتی به پایگاه هوایی اردن اصابت کردند، توانایی ایران در هدف قرار دادن سایتهای آمریکایی را نشان میدهد، علیرغم اینکه سلاحهای متعارف ندارند. او استدلال کرد که این امر همچنین گزینههای واشنگتن را در مورد حمله زمینی بالقوه محدود میکند، با توجه به ظرفیت تهران برای به خطر انداختن جان سربازان آمریکایی.
واشنگتن یک بازنده استراتژیک است.
کمپبل معتقد است که دولت ترامپ در شرایط فعلی حاضر به پذیرش واقعیتهای خاصی نیست، یعنی اینکه یک بازنده استراتژیک است. او افزود: «به نظر نمیرسد دولت آماده باشد آنچه را که فکر میکنم چندین ماه است واضح شده است، رسماً بپذیرد: اینکه این جنگ یک شکست استراتژیک برای ایالات متحده بوده است. بنابراین، آنها سعی میکنند با حفظ محاصره دریایی زمان بخرند، به این امید که رژیم ایران را مجبور به پذیرش خواستههای خود کند، در حالی که بعید است مقامات ایرانی علاقهای به پذیرش آنچه که به نظر تسلیم میرسد، داشته باشند.»
او اظهار داشت که انتظار ترامپ یا کاخ سفید برای ادامه محاصره دریایی و انتظار، هیچ دستاوردی برای واشنگتن نخواهد داشت. او گفت: «این فرض وجود دارد که ما میتوانیم بدون هیچ هزینهای به این کار ادامه دهیم، بدون اینکه بدانیم در نهایت سقوط خواهیم کرد. آنها این احتمال را در نظر نمیگیرند که ایران تصمیم بگیرد به ایالات متحده اجازه ندهد سرعت وقایع را دیکته کند و سعی کند برای حفظ وضعیت فعلی به کاخ سفید هزینه تحمیل کند.»
در مورد احتمال اعزام نیروهای زمینی آمریکا، او گفت که ایران بیکار نخواهد نشست و به ایالات متحده اجازه نخواهد داد تا مواضعی را برای آمادهسازی برای عملیات نظامی بعدی، چه حملات هوایی، چه تهاجم زمینی یا غیره، ایجاد کند. او افزود: «به محض اینکه آنها باور کنند که ایالات متحده در این مسیر گام برمیدارد، فکر میکنم آنها حملاتی را علیه منافع آمریکا یا متحدان و شرکای کلیدی ایالات متحده در منطقه انجام خواهند داد تا انجام هرگونه حملهای را بسیار دشوار کنند.» او شاهد تغییر قابل توجهی در موضع ایران «از تلاش برای دفع یا جلوگیری از حملات در زمانی که خاکش هدف قرار میگیرد، به آماده شدن برای انجام حملات متقابل در زمانی که میبینند اوضاع در محیط منطقهای آنها رو به وخامت است» بود.
ایران بر وارد کردن آسیب سیاسی به دولت ترامپ متمرکز است.
این مقام رسمی وضعیت فعلی را «بنبست» توصیف کرد، وضعیتی که در آن ایران همچنان به برخی از خواستههای بسیار سختگیرانه ایالات متحده پایبند است. او گفت: «به نظر میرسد آنها نه تنها بر وارد کردن آسیب فیزیکی، بلکه بر وارد کردن آسیب سیاسی به ویژه به دولت ترامپ نیز بسیار متمرکز هستند. ما شاهد اظهاراتی بودهایم که نشان میدهد آنها در طول دوره ترامپ تمایل دارند در درگیری با ایالات متحده باقی بمانند و بر آسیب رساندن به او در انتخابات میاندورهای پیش رو و پس از آن، و همچنین دستیابی به نوعی دستاورد اقتصادی از طریق تنگه هرمز، تمرکز دارند. بنابراین، ما میدانیم ایران چه میخواهد، اما مطمئن نیستیم که آنها در شرایط فعلی چه چیزی را ممکن است برای بازگشایی تنگه بپذیرند.»
در همین حال، نیت سوانسون، محقق پروژه استراتژی ایران، به نیویورک تایمز گفت که ترامپ هیچ گزینه خوبی ندارد و «تهدیدهای او علیه عمان صرفاً بازتابی از ناامیدی او از وضعیت فعلی است که برای خود ایجاد کرده است.» او توضیح داد که ترامپ چندین گزینه دارد: ادامه سیاست فشار اقتصادی که تاکنون نتیجهای نداشته است؛ تشدید مبارزات نظامی علیه ایران با وجود کمبود مهمات آمریکایی؛ یا بازگشت به میز مذاکره و رسیدن به توافقی مشابه توافق قبلی.
سوانسون همچنین این ایده را مطرح کرد که ترامپ ممکن است تنگه هرمز را به حال خود رها کند و از متحدان خلیج فارس بخواهد در تأمین امنیت آن مشارکت بیشتری داشته باشند. او گفت: «من تعجب میکنم که آیا به نقطهای خواهیم رسید که کاملاً چشم خود را ببندیم، چه عمداً و چه به دلیل درماندگی، و کشورهای خلیج فارس را به حال خود رها کنیم.» در همین حال، جاستین لوگان، مدیر مطالعات دفاعی و سیاست خارجی در مؤسسه کاتو، گفت که بحران فعلی این است که ایالات متحده برای بازگرداندن وضعیت خاورمیانه به قبل از جنگ تلاش میکند. وی افزود که هدف اصلی یادداشت تفاهم منقضی شده، بازگشایی تنگه هرمز بود که به دلیل این جنگ بسته شده بود.
بواسطة Safia
on
مرداد ۲۸, ۱۴۰۵
Rating:


هیچ نظری موجود نیست