عدم قطعیت از نظر روانی بر ایرانیان سنگینی میکند و فشارهای جنگ را تشدید میکند.
عدم قطعیت از نظر روانی بر ایرانیان سنگینی میکند و فشارهای جنگ را تشدید میکند.
اکثر ایرانیان در حالی که پیامدهای جنگ و تنشهای نظامی همچنان ادامه دارد، در حالت اضطراب و عدم قطعیت زندگی میکنند. هیچ اطمینان روشنی وجود ندارد که درگیری به زودی پایان یابد یا وضعیت تثبیت شود. با وجود توقف حملات گسترده پس از آتشبس ۸ آوریل، حملات محدود و تهدیدهای مکرر، جامعه را در حالت انتظار مداوم برای تشدید احتمالی جدید نگه داشته است.
تأثیر در بخشهای مختلف جامعه متفاوت است. نسلهای قدیمیتر که جنگ ایران و عراق را تجربه کردهاند، نسبتاً مقاومتر به نظر میرسند، در حالی که نسلهای جوانتر به دلیل دشواری برنامهریزی برای آینده با فشار بیشتری روبرو هستند. شهروندان نشان میدهند که بیکاری، تورم و کاهش قدرت خرید، بار روانی را افزایش داده است، در حالی که برخی از جوانان اکنون به دلیل عدم اطمینان در مورد آینده تحصیلی و شغلی خود، مهاجرت را در نظر میگیرند.
اضطراب و ناامنی از پیامدهای اصلی جنگ هستند.
به گفته مقامات ایرانی، نظرسنجیهای رسمی نشان میدهد که تقریباً ۶۰٪ از ایرانیان هیچ امیدی به بهبود اوضاع در آینده نزدیک ندارند. مطالعهای روی ۲۵۰۰ سالمند نشان داد که استرس، اضطراب و ترس برجستهترین اثرات جنگ بودهاند و تقریباً دو برابر بیشتر از تأثیر بحرانهای اقتصادی بودهاند. هفتاد درصد گفتند که اضطراب جنگ بر آنها تأثیر گذاشته است، در حالی که ۴۸ درصد کاهش کیفیت خواب و ۷۸ درصد کاهش احساس امنیت در خانههایشان را گزارش کردند.
مطالعه دیگری که شامل گروههای وابسته به خدمات رفاه اجتماعی، مانند افراد دارای معلولیت، زنان سرپرست خانوار، کودکان و افرادی که تحت درمان اعتیاد بودند، بود، نشان داد که حدود ۷۰ درصد افزایش سطح اضطراب را تجربه کردهاند، در حالی که حدود نیمی از شرکتکنندگان کاهش احساس امنیت خود را گزارش کردند. زنان سرپرست خانوار از جمله گروههایی بودند که بیشترین آسیب را دیدند.
امیرحسین جلالی ندوشن، روانپزشک ایرانی، معتقد است که تهدیدات مداوم و عدم اطمینان در مورد آینده ممکن است از نظر روانی از خود جنگ فرسایشیتر باشد، زیرا مردم به دلیل عدم اطمینان از وقوع حمله جدید، موفقیت مذاکرات یا وضعیت اقتصادی، در حالت آمادهباش طولانیمدت زندگی میکنند. این امر به صورت اختلالات خواب، کاهش تمرکز، تحریکپذیری، درگیریهای خانوادگی و احساس ناامنی مداوم بروز میکند.
کودکان، سالمندان و آسیبپذیرترین خانوادههای آسیبدیده
کارشناسان تأکید میکنند که این علائم لزوماً نشاندهنده اختلالات روانی نیستند، بلکه در بسیاری از موارد، واکنشی طبیعی به ناامنی، فشارهای اقتصادی، ناامنی شغلی، اختلال در خدمات و اضطراب برای اعضای خانواده هستند. اثرات جنگ همچنین بر اساس سن، جنسیت، وضعیت اقتصادی، محل سکونت، میزان قرار گرفتن مستقیم در معرض حملات و از دست دادن بستگان و حمایت اجتماعی متفاوت است.
جلالی ندوشن خاطرنشان میکند که کودکان، نوجوانان، سالمندان، خانوادههایی که اعضا، خانهها یا مشاغل خود را از دست دادهاند و همچنین افراد دارای مشکلات سلامت روان، از جمله آسیبپذیرترین گروهها هستند. تجربیات متخصصان سلامت روان پس از جنگها نشان داده است که تخریب خانهها نه تنها نشاندهنده ضرر مادی، بلکه نشاندهنده فروپاشی حس امنیت روانی و اجتماعی است. بنابراین، نیاز به سرپناه و مایحتاج اولیه قبل از مداخلات روانشناختی در اولویت قرار میگیرد.
با وجود این فشارها، کارشناسان تأکید میکنند که جامعه ایران را نمیتوان به عنوان یک نهاد یکپارچه توصیف کرد و تابآوری در بین گروههای مختلف متفاوت است. یک خط تلفن مشاوره بحران ملی در طول جنگ فعال شد و دادههای اولیه به طور متوسط تقریباً ۱۶۰۰ تماس در روز را ثبت کردند که نشان دهنده میزان نیاز به حمایت و کمک است، بدون اینکه لزوماً نشان دهنده افزایش مشکلات سلامت روان باشد.
این روانپزشک نتیجه میگیرد که محافظت از تابآوری اجتماعی به معنای مطالبه استقامت بیشتر از مردم نیست، بلکه مستلزم کاهش تهدیدها، پایان دادن به عدم قطعیت، باز کردن کانالهای معتبر برای دیپلماسی و کاهش تنش، پایدارتر و قابل پیشبینیتر کردن زندگی روزمره و اطمینان از دسترسی مردم به امنیت، عزت و نیازهای اولیه است.
بواسطة Safia
on
مرداد ۲۱, ۱۴۰۵
Rating:


هیچ نظری موجود نیست